Kroniek van een ongewone vriendschap Gewetenloos image2 image3 image1

Kort verhaal

Er was eens een baby die geboren werd als derde meisje in een Vlaams gezin. Dit kindje moest vlug opgroeien en zelfstandig worden, want in die tijd waren mama’s alweer snel zwanger en er waren ook twee grote zussen die de baas over haar probeerden te spelen. Het gezin breidde na haar geboorte nog verder uit met nog eens twee meisjes en een jongen.

Met zijn zessen opgroeien had leuke en minder leuke kanten. Er was altijd wel iemand die heel even tijd voor je had, maar de kans om uitgebreide persoonlijke aandacht te krijgen was klein. Het meisje uit ons verhaal vond dat niet erg, want wanneer ze het moeilijk had verzon ze een verhaal en dat troostte haar. Soms vertelde ze het verhaal aan een van haar zusjes, maar meestal bewaarde ze haar verhalen veilig in haar hoofd.

Op de lagere school ging het helaas niet goed, want al was het meisje slim genoeg, ze deed volgens de strenge kloosterzusters niet genoeg haar best. Pas veel later zou men ontdekken dat ze leed aan dyslexie of leesblindheid. Gelukkig had ze wel een feilloos geheugen en moest ze een tekst maar eenmaal horen of moeizaam woord voor woord ontcijferen om hem niet meer te vergeten.

Twee jaar later ontdekte het meisje per toeval dat ze beter kon lezen wanneer ze elk woord afzonderlijk zag in plaats van in een zin of een tekst. Ze maakte eigenhandig kaartjes met daarin kijkgleufjes die ze op de teksten legde zodat ze telkens maar één woord moest lezen. Dat lukte beter, want de letters van de woorden vloeiden nu niet meer door elkaar.

Toen ontdekte ze dat boeken verhalen vertelden zoals zij er zelf ook verzon. Van toen af ging het steeds beter met haar en voor het eerst ging ze ook graag naar school. Ze verzon minder verhalen omdat ze er geen tijd meer voor had, want ze las nu zeer veel.

Ze las steeds sneller en sneller, en na een tijd begon ze zelf ook terug verhalen te verzinnen. Die vertelde ze ’s avonds aan de zus met wie ze de kamer deelde. Ze vertelde elke avond tot ze allebei moe werden, om dan de volgende dag weer verder te gaan. Soms duurde het maanden voor een verhaal helemaal verteld was.

Na haar studies kreeg ze het als jonge vrouw te druk om nog verhalen te verzinnen. Ze trouwde, kreeg een kindje, bouwde een carrière op in de bedrijfswereld en daarna een tweede in het onderwijs, en ze speelde ook nog toneel. Daar kon ze verhalen uitbeelden die door echte auteurs bedacht waren.

Pas toen ze bijna vijftig jaar was, leerde ze dankzij haar studenten een pc gebruiken. Niet het internet, de e-mails of de spelletjes trokken haar aandacht, maar wel het schrijfprogramma “Word”. Eindelijk begon ze de verhalen die haar hoofd nog altijd vulden ook op te schrijven. Voor ze het wist had ze pagina’s vol avonturen en personages die zo levensecht waren dat ze er ’s nachts van droomde. Haar man begon deze verhalen ook te lezen. Hij werkte als regisseur voor televisie en al vlug keek hij tijdens zijn middagpauze de teksten na die zij schreef.

Op een dag vroeg een collega hem of hij die ook mocht lezen. Het verhaal dat ze schreef belandde kort daarna zonder dat ze het wist op de werktafel van de dienst “Drama” van VTM. Die bestelde een volledige tv-serie van dertien afleveringen van 50 minuten. Ze nam onbetaald verlof en schreef voor het eerst van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Al was het soms moeilijk want voor Tv schrijven is toch wel een vak apart, toch genoot ze van elk moment dat ze schreef aan wat de eerste Vlaamse volledig door een vrouw geschreven Tv-reeks zou worden!

Van 1999 tot 2001 verschenen de 13 eerste afleveringen die ze verzonnen en geschreven had op TV als de Tv-reeks “De Makelaar”. Daarna werd er nog een tweede reeks besteld, die ze ook schreef. Diep in haar hart wist ze toen met zekerheid dat schrijven datgene was waarvoor ze voorbestemd was en ze wilde de rest van haar leven blijven schrijven.

Toen haar werk voor televisie afgelopen was begon ze terug les te geven maar werkte ‘s avonds aan een eerste roman. Ze ontdekte enkele maanden later hoe heerlijk het is een boek in je handen te houden dat je zelf geschreven hebt, en sindsdien bleef ze schrijven en er volgden nog zeven romans en een jeugdboek!

Tot ze in december 2010 van de uitgever met wie ze tien jaar vlot had samengewerkt het bericht kreeg dat hij haar boeken niet meer zou uitgeven. En toch bleef ze schrijven.

Het verhaal kreeg een goed einde want uitgeverij Kramat besloot haar 9de boek “Gewetenloos” uit te geven. U las er al over op een van de vorige pagina’s.

Wanneer u binnenkort de misdaadroman “Gewetenloos” van “Ria van de Ven” in de winkels ziet liggen, weet dan dat voor Ria van de Ven het verzinnen, vertellen en het schrijven van verhalen altijd een grote rol heeft gespeeld en altijd zal blijven spelen.

 

****

Ria van de Ven